Bir varmış, bir yokmuş. Küçük evlerin, dar sokakların ve çiçekli balkonların bulunduğu güzel bir mahallede Deniz adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Deniz her sabah çantasını sırtına takar, annesine el sallayıp okulun yolunu tutarmış. Yürürken çevresine dikkatle bakmayı çok severmiş. Kimi zaman kaldırım taşlarının arasından çıkan bir papatyayı, kimi zaman da elektrik tellerinde yan yana duran serçeleri seyredermiş.
Bir sabah köşedeki fırının önünden geçerken sarı tüylü, zayıf bir köpek görmüş. Köpek, başını yere eğmiş, fırından gelen ekmek kokusunu içine çekiyormuş. Deniz yavaşça yanına yaklaşmış. Köpek kuyruğunu hafifçe sallayarak, “Günaydın, küçük dostum.” demiş. Deniz şaşkınlıktan gözlerini açmış. “Sen konuşabiliyor musun?” diye sormuş. Köpek, “Bizi gerçekten gören çocuklara bazen konuşuruz.” diye cevap vermiş.
Deniz, çantasındaki küçük ekmek parçasını çıkarıp köpeğin önüne koymuş. Köpek sevinerek, “Adım Tarçın. Çok teşekkür ederim.” demiş. Deniz o gün okul boyunca Tarçın’ı düşünmüş. Ertesi sabah yanına biraz su almış. Tarçın suyu içerken kaldırımın öteki tarafından ince bir miyavlama duyulmuş. Gri bir kedi, çöp kutusunun yanında onları seyrediyormuş. Tarçın, “O da Boncuk. Bazen bütün gün yiyecek bulamaz.” demiş.
Deniz, öğle yemeğinden ayırdığı küçük bir parça mamayı Boncuk’a vermiş. Boncuk bıyıklarını oynatıp, “Bir iyilik, yalnızca bir karın doyurmaz. Bazen başka bir iyiliği de uyandırır.” demiş. Deniz bu sözün ne anlama geldiğini o gün pek anlayamamış.
Ertesi sabah fırıncı, Deniz’in hayvanlara su verdiğini görmüş. Dükkânının önüne büyükçe bir su kabı koymuş. Bunu gören manav da akşamları satılmayacak durumdaki bazı sebzeleri çöpe atmak yerine mahallenin hayvanları için ayırmaya başlamış. Apartman görevlisi Hasan Amca, boş bir tahta kasanın içine eski bir battaniye serip kediler için küçük bir yuva yapmış.
Çok geçmeden çocuklar da bu işe katılmış. Kimi evinden su kabı getirmiş, kimi kullanılmayan bir kutudan barınak yapmış. Fakat Deniz arkadaşlarını uyarmış: “Hayvanlara yalnızca yemek vermek yetmez. Onları korkutmamalı, rahatsız etmemeli ve çevreyi temiz tutmalıyız.” Tarçın bunu duyunca kuyruğunu sevinçle sallamış. Boncuk da gözlerini kısarak, “İşte şimdi bizi gerçekten görmeye başladınız.” demiş.
Günler geçtikçe mahalle değişmiş. Aslında sokaklar aynı sokaklar, evler aynı evlermiş. Değişen, insanların bakışlarıymış. Önceden kimsenin fark etmediği kediler, köpekler ve kuşlar artık mahallenin birer misafiri sayılıyormuş.
Bir sabah Deniz okula giderken Tarçın’ı yine fırının önünde görmüş. “Her şey senin verdiğin küçücük ekmek parçasıyla başladı.” demiş Tarçın. Deniz gülümsemiş ve başını sallamış. “Hayır, Tarçın. Sanırım her şey birbirimizi fark etmekle başladı.” demiş.
O günden sonra mahallede herkes şunu öğrenmiş: Küçük bir iyilik, tek başına küçük görünebilir. Ama iyilik, bir kalpten ötekine geçince büyür; sonunda bütün bir sokağı değiştirebilir.
